ervaringskennis

‘Lood in Goud’

                                    -Herstelverhalen-

Double trouble = herstel keer 2!

Naar aanleiding van 2 Corinthiërs 12 vanaf Vers 7.

Om te verhinderen dat ik me zou verheffen op het buitengewone karakter van ‘die’ openbaring,
Werd mij een doorn in het vlees gestoken, een engel van satan om mij hard te slaan.
Drie keer heb ik de Heer gesmeekt dat die engel van satan van mij zou weggaan.
Maar hij antwoorde: ‘je hebt genoeg aan mijn genadige goedheid.
Want kracht wordt juist ontplooid in zwakheid.
Het liefst roem ik dus mijn zwakheden, dan zal de kracht van Christus in mij wonen.
Want juist als ik zwak ben, dan ben ik sterk.

Zondagskind?

Hier stel ik mij voor als een man die zichzelf is tegen gekomen, met zichzelf heeft geworsteld en uiteindelijk zichzelf heeft leren kennen, om vriend te worden van zichzelf.
Met het motto ‘zonder afwijken van de norm geen vooruitgang’.
Ik ben geboren 2de kerstdag 1966 en de eerste tien jaar van mijn bestaan was zorgeloos.

Ook de puberteit leek er nog geen vuiltje aan de lucht,
had al vroeg vaste verkering, was veel op de tennisbaan te vinden en ook op
school doorliep ik zonder probleem de klassen.

Na mijn 18de verjaardag en het eindexamen VWO ben ik uit huis gegaan en naar Groningen verhuisd om Bedrijfskunde te studeren, deze keuze is deels tot stand gekomen door mijn beste vriend van die dagen, die mij later ook overtuigde lid te worden van Vindicat atque Polit, een grote studentenvereniging. Ik wilde rijk en belangrijk worden.

Kierewiet.

Ik werd gevraagd om op de Haddingestraat te komen wonen, een centraal gelegen studentenhuis. Hier kwam ik ook voor de eerste keer in aanraking met soft drugs, hasj en weed.
Alles wat ik op dat moment wist is, dat het niet verslavend was en onschuldig.
Van psychoses had ik nog nooit gehoord, zeker niet van schizofrenie in dit verband.
Net als de drank en roken van die tijd, was dit iets vergelijkbaars. Het was gezellig, stoer.

Mijn eerste joint was alsof een bom insloeg, mijn geest opende zich en ik werd me voor het eerst echt bewust van mezelf.
Het voelde geweldig.
Later begonnen zich angsten te ontwikkelen.
Al gauw ging ik steeds meer in mijn eentje blowen.
Waardoor ik meer en meer in gedachtencirkeltjes bleef hangen.
Ik werd achterdochtig naar andere mensen en begon me af te zonderen.
Mijn jeugdvriendin was de eerste die zag dat ik cannabis verslaafd was geworden.
Ik bleef nachten wakker, kon niet meer slapen en blowde als een ketter, ook at ik bijna niks meer.

Ziezovreemd.

Op de grens van volwassenheid sloeg het noodlot toe.
Een mening vormen of een keuze maken viel mij lange tijd moeilijk.
Maar …. ik raakte zonder richting en werd stuurloos.
Dit had deels met mijn opvoeding te maken.
Net nadat ik de propedeuse Bedrijfskunde had afgerond.
Ik luisterde meer naar (avant-garde) muziek dan dat ik studeerde.
En nadat ik voor het eerst de Bijbel had gelezen en nachtenlange filosofische
gesprekken had gevoerd met mijn medehuisgenoten over de zin en onzin van het
leven, gebeurde het op een avond dat het leek alsof er wat knapte in mijn hoofd.
Ik was overgeleverd aan heftige emoties en angsten.
Het voelde alsof ik alle controle over de dingen en alle zekerheden verloor.
Mijn ik/ ego viel uit elkaar, mij sprakeloos en radeloos makend.

Dit zou mijn leven en toekomst drastisch veranderen. Ik ben dan 22 jaar in de tijd.
Ik wordt uit het studentenhuis aan de Haddingestraat gezet en kan een kamertje krijgen op de 5de drift te Groningen.
Psychotisch, denkend dat ik een reïncarnatie van Jezus was, kreeg ik de diagnose schizofrenie die zou chronisch zijn
en dat betekende levenslang medicijnen slikken met alle bijwerkingen van dien.

Samen met een vriend die wel dezelfde studie deed als ik, maar geen lid was van de studenten vereniging ben ik nog naar Griekenland gelift
alwaar we de boot namen naar 1 van de eilanden. Dit alles was een hachelijk avontuur, we hadden o.a. vrijwel geen geld.
Na een conflict met de medebewoner/ eigenaar van de 5de drift, wordt ik opgenomen in Psychiatrisch Ziekenhuis Dennenoord te Zuidlaren,
Ik ben dan dakloos en raak heroïne verslaafd in het jaar dat ik daar was.
Bovendien wordt ik arbeidsongeschikt verklaard en kom in de Wajong.

Voorlopig rand psychotisch aan de zelfkant van de samenleving.

Mijn persoonlijk begeleidster wordt neergestoken, toentertijd zaten mensen met TBS gewoon tussen de andere psychiatrische patiënten,
en deze man moest een daad stellen was zijn excuus. Ze herstelde thuis gelukkig goed.
Ik krijg de ene time-out na de andere vanwege blowen op de afdeling.

Na de opname ga ik inwonen bij een man die heroïne gebruikte en die een woning in het Oosterpark in Groningen had.
Zijn ouders woonden vlakbij, en daar aten we vaak.
Jaren later verneem ik uit de krant dat hij was overleden. Vlak nadat zijn vader was overleden.

Uiteindelijk kom ik in een sociaal pension te wonen aan de Ebbingestraat te Groningen.
Vanuit hier vertrek in nog eens 1 dag met een groepje naar Hamburg om als kunstacademie studenten, zeefdrukken te colporteren.
Ook krijg ik bezoekjes van een zorg coördinator.

Tijdens deze experimentele en nihilistische levensfase die ik doormaakte, kwam ik tot de conclusie dat niet kiezen ook een keuze inhield en ik dus moest gaan kiezen.
En de regie weer in handen nemen over mijn leven.
Door deze zorg coördinator kwam ik zover, na zeker een jaar, om naar Assen te verhuizen.
Ik stond al die tijd op de wachtlijst van de Stap, een afkickkliniek te Assen.
Eenmaal daar opgenomen en nog wat achtergebleven spullen ophalend van het sociaal pension hoor ik hoe 1 van de bewoners, een andere had doodgemaakt.

De moeder van de vriend waarmee ik naar Griekenland was gelift en die inmiddels in Amsterdam woonde, heeft zich in die tijd mijn lot aangetrokken.
Zij nam me vele weken mee naar een magnetiseuze, een vrouw die aan handopleggingen doet. Ik kom in een fase van meer eigenwaarde opdoen, weer in verbinding komen met mijn gevoel,
en wil achterstallige ontwikkelingen inhalen.

Na 3 maanden op de Stap ontmoet ik een jonge vrouw, een Jehovah getuige, waar ik op dertig jarige leeftijd mee trouw.
Helaas strandde dit huwelijk na 7 jaar.
We hebben samen een traject doorlopen via het CAD en de PTZ-V.
De scene hebben we achter ons gelaten en zijn het beetje geld dat we hadden anders gaan besteden.
Het geen eten hebben was 1 van de dingen die we anders wilden.
Plus de oneerlijkheid en onbetrouwbaarheid die besmettelijk is.
Ook de mentaliteit van de dealers, of de fixatie op het middel van de gebruikers.
Was voor ons reden en motiverend genoeg om via gesprekken (gedrag) te veranderen.
En in het jaar 2000 dan ben ik en zij ook volledig van de harddrugs af en ben ik begonnen met vrijwilligerswerk bij de vereniging Anoiksis, een bewuste keuze.

Aniksjoh.

Mijn gebruik of niet gebruik is enigszins gestabiliseerd.
En ik ga door met andere zaken in mijn leven te organiseren.
Ik kom tot het inzicht: verander wat je niet kan accepteren (verslaving)
en accepteer wat je niet kan veranderen (schizofrenie).
Dus zoals de 12 stappen van de AA zeggen, kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen,
moed om te veranderen wat ik kan veranderen,
en wijsheid om tussen deze twee onderscheid te maken.
Dit is de les die ik leer tijdens een alcohol ontwenningskuur op de Nieuwe Skuul, te Texel.

Vanwege mijn studie ervaringsdeskundigheid bij team anoiksis en werk voor het HEE team.
Bleek het Herstelconcept naadloos aan te sluiten op mijn situatie.
En kwam ik zover te solliciteren op een plek als stagiair bij GGZ Drenthe in de hoop de studie EDZ te kunnen doen, en perspectief te hebben op een betaalde aanstelling.
Ervaringen die ik al die jaren had opgedaan in de psychiatrie en verslavingszorg waren toch nog ergens goed voor.
De afgelopen jaren had ik me bezig gehouden met de kar te trekken van een herstelwerkgroep te Assen en met het actief te zijn in het organiseren van lotgenotencontact,
zowel als regio coördinator van Drenthe, als secretaris in het landelijke bestuur van de vereniging Anoiksis.
Ook heb ik voorlichting gegeven en presentaties gehouden aan de hand van mijn verhaal.
Ik heb dus diverse opleidingen en trainingen gevolgd ter bevordering van de (ervarings) deskundigheid en die ook op diverse andere wijze aangevuld en aangewend.
Sinds 4 jaar doe ik weer aan mijn jeugdsport tennis, en heb na 10 jaar weer het autorijden herontdekt, beiden bleken zelfs beter te gaan dan ooit.

Héé!

Van een ervaringsdeskundige mag verwacht worden voldoende inzicht te hebben in, en afstand te hebben genomen van, zijn/ haar eigen problematiek,
maar zal wel ook zijn/ haar eigen herstelproces moeten blijven bewaken.
Binnen de cliënten beweging is al langer de kracht van ervaringsdeskundigheid werkzaam en bewezen.
Persoonlijk heb ik me kunnen ontworstelen aan de verlammende werking van diagnoses en stigma. Mijn verslavingsgevoeligheid blijft een punt van aandacht.
Mijn handicap is op de achtergrond geraakt en ik heb ‘deels’ eigen woorden gevonden om uitdrukking te geven aan hetgeen er gebeurt is en daardoor een beter zelfbeeld ontwikkeld
en meer zelfvertrouwen gekregen. De kwetsbaarheid zal waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen, herstel is niet terug naar een oude, vroegere staat.
Ondanks dat heb ik het gevoel dat ik moet zijn wie ik nu ben.

Niet alles komt goed. (naar Wilma Boevink)

Niemand van ons heeft deze kwetsbaarheden waarschijnlijk gewild of verdient.
Het is geen keuze of kwestie van eigen schuld.
We hebben anderen genoeg te bieden, en anderen hebben ons ook nodig, en wij hen.
Bij de beeldvorming is vooral de afstand tot het onderwerp bepalend voor het oordeel.
Hoe verder de ander kan worden weggezet, hoe makkelijker die te stigmatiseren of te negeren is.
De enige oplossing voor de groepen die tegenover elkaar staan en wat samenwerking mogelijk maakt, is contact en gesprek.
Vaak is het gebrek aan informatie die het vooroordeel voedt. Door elkaar te ontmoeten en naar elkaar te luisteren, en open te staan voor elkaar,
zal men zien dat de ander ook een mens is met vergelijkbare dromen en angsten en niet iets om te vrezen.

De weinig verheffende prognoses die men toen had voor mij zijn niet (allemaal) uitgekomen.
En mijn herstelweg is zeker niet altijd effen en recht, maar bezaaid met obstakels.
Houd vol, bewust van je weg, en je doel voor ogen.
Wij allen mogen trots op ons zelf zijn/worden, als overlevers, doorzetters.
Ik zal waarschijnlijk altijd medicijnen nodig blijven houden, maar ik blijf dromen, houdt ambitie,
en wil hoop en vertrouwen hebben en bieden.

Geachte toehoorders,
Is het mogelijk lood in goud te veranderen?

Hier staat een man voor U die zichzelf is tegen gekomen, met zichzelf heeft geworsteld
en uiteindelijk zichzelf heeft leren kennen, om vriend te worden van zichzelf.
Ik was en ben een dromer met vele talenten en ambities, ik ging bedrijfskunde studeren om rijk te worden.
En sloot mij aan bij het studentencorps voor de status.
Het leven leek mij toe te lachen.
Ik haalde mijn rijbewijs en werd clubkampioen op de tennisclub.
Ik ben in de tijd dan 20 jaar.
Daarnaast ben ik iemand die graag de grens verkent, nieuwe dingen leert.
En vrijheid hoog acht.
Ik was tegelijk ook rebels en tegen wet en gezag.
(Zonder afwijken van de norm geen vooruitgang).
Zou Amerikaans musicus Frank Zappa zeggen.

Een mening vormen of een keuze maken viel mij lange tijd moeilijk.
Maar …. ik raakte zonder richting en werd stuurloos.
Dit had deels met mijn opvoeding te maken.

Op de grens van volwassenheid sloeg het noodlot toe.
Ik luisterde meer naar (avant-garde) muziek dan dat ik studeerde.
En nadat ik voor het eerst de Bijbel had gelezen en nachtenlange filosofische gesprekken had gevoerd met mijn medehuisgenoten over de zin en onzin van het leven.
Was het een genetische sluipmoordenaar, die mij, in mijn studenten tijd met de experimenten met softdrugs, de lange nachten met weinig slaap, en de vele drank overmeesterde.

Een paar weken nadat ik mijn propedeuse had gehaald.

Gebeurde het op een avond dat het leek alsof er wat knapte in mijn hoofd.
Ik was aan het eind van mijn Latijn/ de ratio gekomen en overgeleverd aan heftige emoties en angsten, het voelde alsof ik alle controle over de dingen en alle zekerheden verloor.
Mijn ik/ ego viel uit elkaar, mij sprakeloos en radeloos makend.

Psychotisch, denkend dat ik een reïncarnatie van Jezus was, kreeg ik de diagnose schizofrenie die zou chronisch zijn en dat betekende levenslang medicijnen slikken met alle bijwerkingen van dien.

Ik kom in de Wajong, afgeschreven voor studie of werk, vrienden blijven weg, zij studeren door, studeren af.
Niemand die eens een gesprek met me aan gaat, over wat mij bezig hield, wat mijn geschiedenis is. Mijn troost putte ik uit het lezen in de Bijbel met in het bijzonder de psalmen.

Ikzelf wist niet wat me overkwam, maar voelde veel emoties, misschien wel voor het eerst.
Maar ook dwaalde ik steeds verder af in grootsheid en betrekkingswanen over de eindtijd van deze wereld.

In het begin leefde ik naar de diagnose en dacht: ik ben alleen nog maar een schizofreen.
En ging ik als slachtoffer en patiënt door het leven.
De wiet was voor mij zelfmedicatie tegen de storm en chaos in mijn hoofd, maar bleek een steppin’ stone te zijn.

Ach, wat maakte het allemaal dan nog uit, slechts een paar verslaafde vrienden die ik had opgedaan in de psychiatrische opname paviljoenen.
En voilà een sociaal pension, bewind voering, hard drugs was het gevolg.
Was het hoogmoed komt voor de val? Een straf?

Maar dan, wacht eens even. Als die god er dan is uit de Bijbel.
Laat die me dan uit deze put trekken. Hoe moet dat gebeuren?
1. Door veel te bidden, en proberen het goede te doen.
En open te staan voor de kracht en hulp van God.
2. Maar net zo belangrijk was ook natuurlijk mijn eigen deel en verantwoordelijkheid voor het weer grip krijgen op realiteit en werkelijkheid.
3. Ook zijn niet te vergeten de vriendinnen en vrienden waarvan ik veel geleerd heb,
en liefde ontvangen, op mijn levensweg.
4. Of de dieren en de natuur die mij zoveel schoonheid hebben doen zien.
5. En mijn ouders en broer, er zijn fouten gemaakt, maar ik kan vergeven en weet dat zij/wij onze best hebben gedaan en doen, zeker mijn moeder die me onvoorwaardelijk trouw is gebleven en veel voor me gedaan heeft.

Er was dus een drastische wending en een heel proces nodig om de losse delen te lijmen.
Ik heb diep in het dal gezeten.

Maar op dit moment kan ik zeggen dat ik mijzelf weer hervonden en herontdekt heb.
Op welke manier dan?

Na de rouw en verlies periode en de nihilistische levensfase die ik doormaakte, kwam ik tot de conclusie dat niet kiezen ook een keuze inhield en ik dus moest gaan kiezen, de regie weer in handen nemen over mijn leven.

Door toedoen, van een zorgcoördinator, die zich mijn lot aantrok en mogelijkheden in me zag, ben ik verhuisd naar Assen voor een nieuwe start met als vertrekpunt een verslavingskliniek, in Assen ontmoette ik ook een vrouw, een Jehovah getuige, waar ik op dertig jarige leeftijd mee trouwde, helaas strandde dit huwelijk na 7 jaar.

Maar ik ben dan wel volledig van de harddrugs af en ben begonnen met vrijwilligerswerk bij de vereniging Anoiksis een bewuste keuze van me, om uit mijn isolement te geraken, dat was het idee in 1ste instantie en omdat ik ook ondertussen begreep dat niks doen tot niks leidde.

Ook begin ik in die tijd mij te interesseren voor computers en ik bleek daar aanleg voor te hebben en als autodidact stak ik zeer veel tijd in het leren kennen van de mogelijkheden en werking van pc’s en internet. Ik had een nieuwe kwaliteit ontdekt! Een vaardigheid aangeboord.
Dit opende mijn kleine wereld letterlijk en figuurlijk en gaf me weer aansluiting bij de rest van de samenleving.

Via Anoiksis zag ik in dat ik niet de enige was die een universitaire studie had afgebroken door ziekte, en dat er ook mensen waren die hun studie ondanks hun beperkingen hebben kunnen afronden. Voor het eerst kwam ik op het punt van acceptatie van mijn kwetsbaarheid.
In het blad de Open Geest, welke uitgegeven wordt door Anoiksis, las ik de verhalen van de psychotische ervaringen, en het leren omgaan met….
Ook ontmoette ik mensen die weer zin aan het leven hadden gegeven op een aangepaste maar positieve manier.

Ik leerde nieuwe dingen als organiseren en vergaderen.
Voor mij houdt dat ook succes in! Vallen en weer opstaan, 2 stappen vooruit 1 stap achteruit.

Ook leerde ik ondertussen aardig wat aardige mensen binnen en buiten de GGz wereld kennen omdat we sprekers uitnodigden voor de regiobijeenkomsten van Anoiksis over allerlei actuele onderwerpen.

Tot het moment dat ik HEE leerde kennen omdat we daar een vertegenwoordigster van hadden uitgenodigd om te spreken over Herstel.
Dit concept bleek naadloos aan te sluiten op mijn situatie en greep vanaf moment 1 aan.
De ervaringen die ik al die jaren had opgedaan in de psychiatrie en verslavingszorg kunnen toch nog ergens goed voor zijn.

Dus zou het mogelijk zijn lood in goud te veranderen.?

Op 21 maart 2008 word ik lid van het HEE team. En ga de kar trekken van 2 herstelwerkgroepen te Assen, waarvan er 1 nog steeds elke 2 weken doorgang heeft.
Ook betekende dit wel weer scholing volgen. Jarenlang heb ik geen boek of tekst normaal kunnen lezen. Mijn concentratie boog was kort en de interpretatie gestoord, aangezien ik de neiging had alles op mijzelf te betrekken of als symbolen te zien of verborgen boodschappen.

Maar ik ging een cursus ervaringsdeskundigheid volgen en wat bleek? Het studeren was weer helemaal zoals het ging als voor mijn psychotische episodes, ik begreep alles wat er stond, kon me goed concentreren, onthoudt het goed, had er weer plezier in. Het lukte me goed te reflecteren.
Ook volgde ik de cursus verhalen vertellen en presenteren die door HEE georganiseerd wordt.

Mijn zelfvertrouwen kwam terug en bleef maar groeien
en ik zag mijn investeringen beloond, ik werd gehoord.

Ik ben geslaagd met het eindcijfer 8,25 voor mijn cursus ED en door te solliciteren op een project bij GGz Beilen, dat een bondgenootschap vorm wilde geven en het sociale netwerk versterken van bewoners daar, ben ik aangenomen geweest (voor 1 jaar) als medewerker bij de GGz Drenthe.

De ontwikkelingen raakten in een stroomversnelling.

Ik ben 2 jaar betrokken geweest bij de oprichting en uitvoering van 2 cliënt gestuurde projecten:
De stichtingen, Brain-Fame en Nieuw Nabuurschap.
Alwaar ik weer heb geproefd aan mijn financieel- economische achtergrond (boekhouden)
en bestuurlijke ervaring heb opgedaan. Hier ben ik later uitgestapt vanwege teleurstelling over de mate van regie en de verantwoordelijkheid van mij als cliënt.

Recent ben ik geïnteresseerd geraakt in online hulpverlening en wat het internet kan bijdragen aan
de Zorg, alsmede aan herstel en het lotgenoten/ ervaringsdeskundigen contact.
Laagdrempeligheid en anonimiteit zijn daarbij kern begrippen.
Ook informeren en oriënteren zijn belangrijk daarbij voor de zoeker, en alleen al praten over hetgeen iemand bezig houdt kan al helend/ inzicht gevend werken.
Ik hoop mij de komende tijd bezig te gaan houden met onder andere deze materie bij
Promens Care, een fusie tussen de RIBW en de (VG) Verstandelijk Gehandicapten Zorg Drenthe.

En ik begin ook mijn vleugels nog meer uit te slaan naar de wereld buiten.
Ik doe sinds 3 jaar aan mijn jeugdsport tennis, en rijd na 10 jaar weer auto.

De politiek heeft het meedoen mogelijk maken voor iedereen hoog in het vaandel zie
de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Dit was althans mijn ervaring bij de lokale versterking in Drenthe waarbij ik onderdeel was van de initiatiefgroep en deelnemers raad GGz –WMO.
Het wordt ook hoog tijd (nog) meer te doen aan de beeldvorming van en tegen de uitsluiting van,
mensen met een psychiatrische achtergrond. Daar wil ik graag mijn steentje aan bijdragen.

De enige oplossing voor de groepen die tegenover elkaar staan, is contact en gesprek.
Vaak is het gebrek aan informatie die het vooroordeel voedt.
Door elkaar te ontmoeten en naar elkaar te luisteren, en open te staan voor elkaar, zal men zien dat de ander ook een mens is met vergelijkbare dromen en angsten en niet iets om te vrezen.
Leer van elkaar.

Het is dus mogelijk gebleken (geestelijk) lood in goud te veranderen!
Dank voor uw aandacht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s